Kościół Zielonoświątkowy w Polsce

Zielonoświątkowcy, głosząc Chrystusa, zawsze muszą pamiętać o dziełach Ducha Świętego. Naszym ideałem były, i nadal pozostaną, Dzieje Apostolskie, które opisują dzieła Bożego Ducha w kościele. Sam kościół rozpoczął swoje życie w momencie zstąpienia Ducha Świętego. Jego obecność, rola, namaszczenie i aktywne współdziałanie z wierzącymi, wstrząsnęły całym ówczesnym światem.

Czy pięćdziesiątnica wydarzyła się jedynie raz? Wierzymy, że nie. Każde dobre Boże dzieło, że nie wspomnę o przebudzeniach, rozpoczyna się od rozbudzenia serc jednostek jak i zborów przez Ducha Świętego. Kiedy zastaje On otwarte serca ludzkie, kiedy otrzymuje choćby odrobinę wolności, nadchodzi to, co wielkie.

Zbliża się dzień Zielonych Świąt. Będziemy świętować nie dzień, lecz nadzieję. Dlaczego nadzieję? Bo jeden z najważniejszych wersetów Biblii powiada: „Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła” (Dz. 2,39). Obietnica Ducha Świętego odnosi się także do naszego pokolenia, jest na dzisiaj, na TERAZ! Z tego też powodu spotkamy się 27 maja br. w Jastrzębiu – Zdrój lub poprzez łączą internetowe w lokalnych społecznościach, by się modlić i oczekiwać na Jego powiew.

Ojcze, Boże Wszechmogący, wypełnij jeszcze raz swoją obietnicę i wylej swojego Ducha na nasz Kościół, na każdą osobę. Duchu Święty, wołamy, PRZYJDŹ!

Nie jesteśmy sami, mamy rodzinę. Również jako kościół mamy swoją rodzinę dosłownie na całym świecie. To bardzo pokrzepiający fakt. Bywa, że odwiedzają nas nasze siostry i bracia z różnych krajów świata, cieszymy się głoszonym przez nich słowem lub świadectwem. Zawsze budują nas informacje o Bożej mocy i chwale objawianej w dalekiej ziemi.

Kościół Zielonoświątkowy jest częścią rodziny Zborów Bożych (World Assemblies of God Fellowship). Ja osobiście mam zaszczyt być członkiem zarządu tej 64-milionowej społeczności. Spotykamy się raz w roku, by modlić się, dodawać sobie otuchy oraz planować wspólne działania, szczególnie na polu ewangelizacji. Ostatnie posiedzenie odbyło się tydzień przed Wielkanocą.

Jakie wieści? Kościół ma się dobrze i dynamicznie się rozwija. Z różnych źródeł docierają do mnie wiadomości, że w krajach islamskich, jak Afganistan i Iran (!) ilość nawracających się do Chrystusa jest bardzo duża. W dalszym ciągu swój rozkwit przeżywają zielonoświątkowcy w Ameryce Południowej, Afryce i Azji. Chwała Bogu. Tylko nasz stary kontynent, Europa, potrzebuje więcej naszej modlitwy, działania Ducha Świętego i trudu ewangelizacyjnego, by powrócić na drogę rozwoju. Ufam, że tak się stanie – oby jak najszybciej.

Nasze wyznanie wiary mówi o tym, że Chrystus, Boży Syn, był udręczony za nasze grzechy, lecz dnia trzeciego zmartwychwstał. Święta Wielkiej Nocy to nie tylko wspominanie tamtych wydarzeń, ale przede wszystkim możliwość doświadczania jego łaski, przebaczenia grzechów, miłości Bożej i dobroci. Życzę nam wszystkim, by Duch Święty na nowo objawił nam chwałę Jezusa Chrystusa, Bożego Syna i Zbawiciela. Jego obecność niech daje pocieszenie, radość i nadzieję, bo ŻYJE NASZ PAN!

Ewangelia Mateusza pozwala nam zapoznać się z bardzo interesującą wypowiedzią Pana Jezusa, mianowicie: „Zasadźcie drzewo dobre, to i owoc będzie dobry, albo zasadźcie drzewo złe, to i owoc będzie zły” (Mat. 12,33).

Przytaczam ten fragment, ponieważ wydaje się on bardzo dobrym komentarzem do naszej ubiegłorocznej działalności ewangelizacyjnej. Od początku mówiliśmy o potrzebie głoszenia ewangelii i ratowania grzeszników, następnie wdrażania ich w uczniostwo. Oczekaliwaliśmy przełomu, bowiem w roku 2010 nasza cała wspólnota powiększyła się jedynie o 26 członków (sic!). Z tego wynikał nasz alarm, prośby, nalegania. Z niepokojem czekałem na rezultaty za rok 2011. Pan coś dobrego uczynił, ponieważ przybyło nam ok. 300 osób. Chwała Bogu!

Czy możemy już mówić o przełomie? Sądzę, że nie. Niech to jednak będzie dla nas zachętą do większego wysiłku, pracy, trudu i odważnej ewangelizacji. Sadźcie dobre drzewa (ewangelizacja), to i owoc będzie dobry! Sadźcie złe drzewa (brak ewangelizacji), to i owoc będzie zły!

Dnia 29 stycznia 2012 roku odszedł do Pana prezbiter Henryk Bijok, pastor zboru w Hażlachu. Ostatnie miesiące były zmaganiem z długą i ciężką chorobą. Modliliśmy się, mając nadzieję na powrót do zdrowia i służby.

Prezbiter Henryk sprawował urząd pastora zboru w Hażlachu k/Cieszyna od roku 1983. Pozostawił w żałobie małżonkę Teresę oraz czworo dzieci. Nabożeństwo żałobne odbędzie się w piątek 3 lutego 2012 w Zborze „ELIM” w Cieszynie” o godz. 13.00.

Pragnę uczcić pamięć naszego brata, ponieważ „chodził z Bogiem, [a już go nie ma] , gdyż zabrał go Bóg“ (I Mojż. 5,24).

Każdego weekendu, regularnie, wyjeżdżam w Polskę, by odwiedzać nasze zbory. W związku z tym słyszę pytanie: jak się mają nasze zbory? Mówiąc innymi słowy, pytanie brzmi: jak smakuje KZ (Kościół Zielonoświątkowy)? Ponieważ pytanie to słyszę dosyć często, zacząłem się nad tym zastanawiać.

Przede wszystkim, jestem bardzo zbudowany. Widzę radosnych i oddanych chrześcijan. W ich oczach dostrzec można miłość do Chrystusa. Ostatnio byłem w małym zborze (celowo nie podaję żadnych nazw). Z dumą patrzyłem na ich uwielbienie – rzucała się w oczy radość z powodu Jezusa. Wysławiali Pana modlitwą, śpiewem, muzyką. To miało piękny smak. Podobne mam odczucia dotyczące odbioru Słowa Bożego. Widzę, że ludzie chłoną przekaz biblijnego zwiastowania, że nie jest on im obojętny.

Piszę o tym, bo rzeczywiście jestem dumny ze służby moich sióstr i braci. Zdaję sobie także sprawę, że sam Pan Jezus docenia ich wysiłek. A problemy? Oczywiście, istnieją. Wszędzie, w każdym zborze. Prawdą jest jednak i to, że pośród zmagań i trudu, Kościół ma dobry smak.

Z całą pewnością wielu z nas zadaje sobie pytanie: jaki będzie rok 2012? Przyznaję, że dominującym motywem wiadomości medialnych i oczekiwań jest strach. Boimy się kryzysu, biedy, bezrobocia. Wielu ludzi boi się także katastroficznych wizji zniszczenia świata w nadchodzącym roku.

Czego może oczekiwać chrześcijanin? Który głos jest prawdziwy? Którą opinią powinienem się kierować? Powiedzmy to jasno i wyraźnie: tylko Słowo Boże jest prawdą i ma moc formowania rzeczywistości! Przypomnijmy więc sobie parę „proroctw odpowiednich na Nowy Rok”!

„Pan jest pasterzem moim, Niczego mi nie braknie. Na niwach zielonych pasie mnie. Nad wody spokojne prowadzi mnie. Duszę moją pokrzepia. Wiedzie mnie ścieżkami sprawiedliwości Ze względu na imię swoje. Choćbym nawet szedł ciemną doliną, Zła się nie ulęknę, boś Ty ze mną, Laska twoja i kij twój mnie pocieszają. Zastawiasz przede mną stół wobec nieprzyjaciół moich, Namaszczasz oliwą głowę moją, kielich mój przelewa się. Dobroć i łaska towarzyszyć mi będą Przez wszystkie dni życia mego“ (Ps. 23).

„[Pan] powiedział: Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę. Tak więc z ufnością możemy mówić: Pan jest pomocnikiem moim, nie będę się lękał; Cóż może mi uczynić człowiek?“ (Hebr. 13,5-6).

I jeszcze jeden, równie ważny:

„Chcę cię dziś pouczyć o twojej drodze, abyś swoją ufność pokładał w Panu“ (Przyp. 22,19).

Pośród różnych głosów, emocji, przewidywań i nadziei, warto swoje życie budować na niezachwianym fundamencie Bożego Słowa. Wszystko inne to tylko piasek lub plewy. Życzę nam wszystkim błogosławionego, radosnego i owocnego roku 2012. Ufam, że taki będzie, bo żyjemy w Chrystusie.

ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA 2011

„Lud, który chodzi w ciemności, ujrzy światło wielkie, nad mieszkańcami krainy mroków zabłyśnie światłość. (…) Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju. Potężna będzie władza i pokój bez końca na tronie Dawida i w jego królestwie, gdyż utrwali ją i oprze na prawie i sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Dokona tego żarliwość Pana Zastępów“ (Iz. 9,1-6).

Naszą wielką światłością, daleko większą niż najgorszy mrok, jest Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel. Wspominamy teraz czas jego przyjścia na ziemię w ciele. Bóg w swej wielkiej łasce nie chciał z bezpiecznej odległości nieba angażować się w duchowy bój o człowieka. Postanowił raczej stać się człowiekiem, jednym z nas. To właśnie świętujemy w Boże Narodzenie. To nie tylko historia, lecz rzeczywistość dnia dzisiejszego. Nawet w najgorszych ciemnościach współczesnego świata jasno świeci światło chwały Bożego Syna. Bez względu na ciemność, na złe wiadomości, obawy i trudności – Jezus jest i dzisiaj naszym światłem nadziei. On po to przyszedł na ziemię jako człowiek, by już na zawsze z bliska uczestniczyć w naszym życiu. Nawet, gdy niszczy nas mrok – Jezus zwycięża!

Mając to na względzie, życzę Wam wszystkim, Siostry i Bracia, radosnego przeżywania świąt Bożego Narodzenia. Niech rozbłyśnie nad Wami światło Jego chwały, łaski, mocy, dobroci i obfitości. Ufam i modlę się, byśmy wszyscy wkroczyli w rok 2012 z wielką nadzieją oglądania Bożych dzieł i Jego łaski. Nie musimy się bać, wręcz przeciwnie, możemy oczekiwać z nadzieją na Bożą, Ojcowską dobroć. Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam …

Kiedy zerknąłem ostatnio na swój blog, ze zdumieniem zauważyłem, że od dawna do Was nie pisałem. Nie będę szukał wymówek. Raczej przepraszam – jakoś się tak ułożyło. Nie znaczy to jednak wcale, że nic się nie działo, a Kościół zmożony letargiem usnął. Nic podobnego! Ostatnio miał miejsce wspaniały synod KZ, ewangelizujemy, otaczamy ludzi opieką duszpasterską, służymy Bogu i ludziom. Nie o tym jednak chcę napisać.

Coraz częściej nurtuje mnie myśl, w jaki sposób unikać działań, które nie przybliżają nas choćby odrobinę do osiągnięcia większego plonu. Bardzo symptomatyczne wydaje mi się wydarzenie, gdy Jezus przeklął drzewo figowe, ponieważ nie znalazł na nim owocu (Marka 11,13-16). Same liście, nic więcej! Ewangelia wyjaśnia, że nie był to czas na figi. Dlaczego jednak nasz Pan przeklął je? Czyż nie było to niesprawiedliwe? A jednak tak się stało, a liście są symbolem dobrze wyglądających, ale jednak jałowych działań.

Wielką nadzieją napawa mnie fakt, że przynoszenie owocu jest w sercach Bożego ludu w Polsce. Chciałbym prosić, żebyście nigdy nie dali się sprowadzić z tej ścieżki. Istnienie Kościoła Jezusa Chrystusa wynika z potrzeby przynoszenia owocu. Jeśli nie szukamy możliwości zebrania plonu dusz, wszystkie nasze działania zamieniają się w jałowe, smutne i syzyfowe prace. Bez oglądania plonu przychodzi zniechęcenie, w końcu marazm. Gdy natomiast oglądamy nawrócenia grzeszników, zmianę ich życia, dzieła Pana pośród nas, dostajemy skrzydeł. Kościół dostaje skrzydeł, gdy się rozwija i przeprowadza grzeszników ze śmierci do życia wiecznego. Niech tych skrzydeł nam nigdy nie zabraknie.

Nie mogę się ostatnio opędzić od pewnej myśli. Zadałem sobie pytanie: z jakiego powodu ludzie zapraszają swoich znajomych do zboru? Chciałoby się powiedzieć, że powód jest tak oczywisty i stary jak sama Biblia – by zbawić człowieka, przyciągnąć go do Boga. Nawet jeśli tak sprawy powinny wyglądać, nie sądzę, aby teologiczne podejście było motorem naszych zachowań ewangelizacyjnych.

Co jest głównym powodem zapraszania do zboru? DUMA! Jeśli jesteśmy dumni ze zboru i tego, co się tam dzieje – zapraszamy. Jeśli nie możemy być dumni z kazań (lub przynajmniej zadowoleni), uwielbienia, modlitw, pojawiania się charyzmatów Ducha Świętego, nie odważymy się pokazać tego znajomym. Owce mają fantastyczne wyczucie. Wiedzą, co ma wartość w służbie zboru i chętnie to piękno i treść pokażą. Jeśli natomiast jest „tak sobie”, skutecznie zakryją realia swoich zborów przed oczami bliskich im osób. Jeśli macie wątpliwości, zapytajcie owiec.